حقيقت از متعلّقات ايمان است ، و قرآن مجيد باور كنندهء آن را مؤمن مىنامد . مؤمن انسانى است كه به حقايق و واقعيت‌هاى غيبى و شهودى ايمان دارد ، و بر اساس ايمان خود ، به خواسته‌هاى خدا و انبيا و امامان و قرآن مجيد تسليم است ، و از اجراى برنامه‌هاى الهى در تمام زمينه‌هاى زندگى تحت هيچ شرايطى روى گردان نيست . ما جگر سوختگان با غم دلدار خوشيم * سينه مجروح ولى با الم يار خوشيم اى حكيم از پى آزادى ما رنجه مشو * زانكه در داغ غم عشق گرفتار خوشيم در علاج دل بيچارهء ما رنج مبر * كه چو چشم خوش او خسته و بيمار خوشيم ما كه سودا زدگان سر بازار غميم * سود و سرمايه اگر رفت به بازار خوشيم ديگران گر بتماشاى جمال تو خوشند * ما شب و روز بيك وعدهء ديدار خوشيم آتش افروز و به غم سوز و بزخمى بنواز * كه جگر خسته و دل سوخته و زار خوشيم عندليبان دل آشفته گلزار توييم * به اميد گل اگر زخم زند خار خوشيم كى زآزار تو بيزار شود جان حسين * زخم چون از تو رسد با همه آزار خوشيم ( منصور حلّاج )